ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΝΙΚΑΣ του Ελευθερίου.

Ο Ιωάννης Μανίκας γεννήθηκε στη Δορβιτσά Ναυπακτίας στις 20-11-1946.

Ο πατέρας του ήταν σιδηρουργός και η μητέρα του οικοκυρά με επτά παιδιά (Αριστομένης, Ελένη, Ιωάννης, Σπυριδούλα, Παντελής, Καλλιόπη και Βασιλική), τα οποία μεγάλωναν στο χωριό με φτώχεια και πολλές στερήσεις λόγω των κοινωνικοπολιτικών εξελίξεων στην Ελλάδα τις δεκαετίες εκείνες.

Τη δεκαετία του 1950 όλη η οικογένεια μετακόμισε στο Περιστέρι Αττικής κυνηγώντας μία καλύτερη ζωή, αλλά ποτέ δεν ξέχασε το χωριό. Ο Ιωάννης μαζί με τους δύο αδερφούς του ασχολήθηκε με την κατασκευή εκκλησιαστικών ειδών υπηρετώντας την πίστη μας και την ορθοδοξία ανά την υφήλιο. Η εταιρεία είχε ξεκινήσει από τον πατέρα του με μεράκι και αγάπη. Έτσι δημιουργήθηκε η βιοτεχνία εκκλησιαστικών ειδών «Αφοί Μανίκα και Σία» η οποία είναι ενεργή ως μια εταιρία τρίτης γενιάς.

Στο σημείο αυτό αξίζει να σημειωθεί ότι ο πατέρας του Γιάννη, Ελευθέριος Μανίκας, διετέλεσε πρόεδρος στο χωριό και η μεγαλύτερη ίσως συμβολή του ήταν το ότι κατάφερε, με μεγάλο αγώνα και επιμονή, να ανοιχτεί ο δρόμος για το Γερακάρη, ώστε να μπορεί όλο το χωριό να προσκυνά την Παναγία τη Γερακαριώτισσα και να τηρεί τα έθιμα και τις παραδόσεις.

Ο Γιάννης Μανίκας,  σε στενή συνεργασία με τον Παπά Νίκο (Παπανδρέου), για αρκετά χρόνια ασχολήθηκε ενεργά με το Σύλλογο Δορβιτσωτών «Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ». Διοργάνωναν ετήσιες εκδηλώσεις – συνεστιάσεις, ώστε να κρατούν επαφή οι Δορβιτσώτες μεταξύ τους, να γνωρίζονται οι νέες γενιές, αλλά και να συγκεντρώνονται χρήματα για να γίνονται νέα έργα στο χωριό και να συντηρούνται οι υπάρχουσες υποδομές.

Αναμφισβήτητα η πιο σημαντική συμβολή του Γιάννη του Μανίκα στο χωριό ήταν η ακόλουθη. Σε ένα από τα επαγγελματικά ταξίδια του στις Η.Π.Α συνάντησε έναν συγχωριανό μας,  ονόματι Λύτρας, ο οποίος είχε εκδηλώσει την επιθυμία να κάνει μια δωρεά για το χωριό. Ο ίδιος είχε γεννηθεί στην Αμερική από γονείς Δορβιτσώτες και ουδέποτε είχε επισκεφτεί τον τόπο καταγωγής του. Αφορμή για τη γνωριμία του Γιάννη με τον Λύτρα στάθηκε η ξαδέρφη του Γιάννη, Γιαννούλα Μπακατσιά, η οποία επίσης διαμένει στην Αμερική. Τότε ο Γιάννης του ανέφερε ότι το χωριό δε διέθετε υδραγωγείο και ότι υπήρχε μεγάλη ανάγκη να λυθεί το πρόβλημα με το νερό. Ο κ. Λύτρας χωρίς δεύτερη σκέψη έκανε τη γενναία δωρεά των χρημάτων που απαιτούνταν και ολοκληρώθηκε η κατασκευή του υδραγωγείου, το οποίο έως σήμερα χρησιμοποιεί το χωριό μας.

Ο Γιάννης ο Μανίκας είχε ως όνειρο να ζήσει στο χωριό όταν θα έβγαινε σε σύνταξη. Ωστόσο, έφυγε από τη ζωή επτά περίπου μήνες μετά τη συνταξιοδότησή του, στις 27-10-2008.

(Γιάννης) Μανίκας, υιός του Ελευθερίου Μανίκα και της Θεοδώρας (το γένος Καραγεώργου).